Σήμερα ημέρα της γυναίκας 8 Μαρτίου, θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας κάτι προσωπικό.
Να εξηγήσουμε κάτι σημαντικό σκοπός του άρθρου ΔΕΝ είναι να παροτρύνει, να καθοδηγήσει, να δυσφημίσει. Στα πλαίσια της δημοκρατίας θα ήθελα να εκφράσω ελεύθερα τη γνώμη μου.
Είναι μία ιστορία πόνος, έχω πραγματοποιήσει πάνω από μία εξωσωματικές, θα τις μοιράσω σε 3-4 άρθρα διηγώντας έτσι τη δική μου ιστορία και βίωμα από τα δικά μου μάτια.Αφού λοιπόν ξεκαθάρισα τη θέση και τους όρους μου και με την σύνεση του ελεύθερου λόγου πάμε να σας εξηγήσω τι μου συνέβη.
Πάνω από 10 χρόνια επισκέπτομαι όπως όλες οι γυναίκες τον δικό της γιατρό γυναικολόγο λέγοντας πάντα το ιστορικό μου. Μέσα στο ιστορικό τους έλεγα και για ένα γονίδιο (πρόωρης εμμηνόπαυση) το οποίο ενδεχομένως να έχω.
Η απάντηση που έπαιρνα από τους 4-5 που έχω επισκεφτεί όλα αυτά τα χρόνια, στην περιοχή της Θεσσαλονίκης δυτικά και κέντρο ήταν “Μη σε ανησυχεί υπάρχουν χάπια για αυτό” κανείς δεν μου είπε ότι θα δυσκολευτώ να κάνω οικογένεια. Θα ΜΠΟΡΟΥΣΑ Όπως έκανε γνωστή παρουσιάστρια τον προηγούμενο μήνα (Κατερίνα Καινούριου)να κάνω και εγώ την δική μου κατάψυξη. Αναφέρω το όνομά της επειδή η ίδια της βγήκε μπροστά και το είπε. Στην εποχή που ζούμε είναι καλό να μην έχουμε κόμπλεξ και να σκεφτόμαστε μπροστά και ακόμα καλύτερα να προλαμβάνουμε.
Αφού λοιπόν τόσα χρόνια οι γιατροί δεν με πρόσεξαν σε αυτό που τους έλεγα, (σας δίνω το λόγο μου ότι το έλεγα σε κάθε καινούργιο γιατρό που πήγαινα )γενικά τους το έλεγα συχνά. Με μία αιματολογική εξέταση θα μπορούσα να με είχανε προλάβει και να μην φορτώνω, γεμίζω, καταπονώ, αρρωσταίνω το σώμα μου με ορμόνες.
Ορμόνες, μόνο στο άκουσμα της λέξης , μία λέξη 4 γράμματα, ΦΟΒΟΣ. Χάνοντας τη μητέρα μου πριν 7 χρόνια από καρκίνο ωοθηκών χωρίς κάποιο προϊστορικό το λιγότερο που μπορώ να περιγράψω είναι φόβος. Συν ακόμη Ένας σοβαρός παράγοντας, που δεν υπάρχει λόγος να αναφέρω εδώ, συνδυαστικά αυτά τα δύο για μένα είναι πολύ σοβαρός λόγος να μην παίρνω ορμόνες.
Μα έλα στη θέση μου.
(Αυτά Με τους γιατρούς…)
πώς το έμαθα και τι έγινε;
Θα ήθελα να σας γράψω λεπτομέρειες για να μην εκτεθείτε και εσείς όπως εγώ αλλά το κείμενο θα βγει μακρύ. Μπορείτε ελεύθερα όσες ενδιαφέρεστε να μου στείλετε μήνυμα καθώς δεν έχω να κρύψω κάτι από τη ζωή μου και πιστεύω ότι οι εμπειρίες μας γίνονται μαθήματα για εμάς αλλά και για άλλους. Εκτός από τη φόρμα επικοινωνίας που θα βρείτε στο τέλος του κειμένου, αυτό είναι και το email επικοινωνίας: happy@freesoulcenter.com θα είναι χαρά μου να επικοινωνήσουμε.
Σεπτέμβριος του 2020, με παρότρυνση του συντρόφου μου, αλλάζω γυναικολόγο ο οποίος τυχαίνει να είναι και της εξωσωματικής. Μου δίνει εξετάσεις. Τις πραγματοποιώ, λαμβάνω αποτελέσματα και χάνω τη γη κάτω από τα πόδια μου.
Ακούγοντας όλες τις ιστορίες για τις εξωσωματικές και πλήρως προκατειλημμένη ότι αυτά τα κέντρα δεν έχουν τις ίδιες προτεραιότητες με μένα, αλλά τους ενδιαφέρει περισσότερο το χρηματικό κομμάτι. Αποφασίζω να επισκεφτώ δημόσιο νοσοκομείο το οποίο πραγματοποιεί εξωσωματικές, απογευματινό ραντεβού δίνοντας Απλά 70 ευρώ και κάτι, δεν υπήρχε άμεσα πρωινό ραντεβού και εγώ ήμουν σε απόγνωση γιατί τα αποτελέσματα των εξετάσεων συγκεκριμένα της ΑΜΗ (Αντιμυλλέριος ορμόνη) δεν ήταν αισιόδοξο. Ο γιατρός Με δέχτηκε και μου είπε απλά ότι δεν έχω χρόνο, δείχνοντας του τις λίγες εξετάσεις που είχα κάνει.
Δεν είμαι γιατρός και δεν τα ξέρω όλα όταν όμως είδαν τα αποτελέσματα των εξετάσεων μου αυτό σκέφτηκα. Μόνο αυτό. ΟΛΓΑ ΔΕΝ ΕΧΕΙΣ ΧΡΟΝΟ. (Και τι θα γίνει τώρα, δεν θα γίνω μάνα, ο Χριστέ μου φταίω που το καθυστέρησα, μπορώ να αντέξω μία ζωή διαφορετική χωρίς παιδιά; μπορούσα να το προλάβω; τι θα γίνει με τα φάρμακα που θα παίρνω θα μου κάνουν κακό; είμαι μόνη μου; και άλλα πολλά, και πιο πολλά στα οποία έχω δώσει απαντήσεις ΣΕ ΟΛΑ θα τα πούμε στο επόμενο άρθρο)
Σκέφτηκα να εμπιστευτώ το δημόσιο πιστεύοντας ότι δεν έχουν να κερδίσουν κάτι από εμένα και έτσι Θα ένιωθα περισσότερη ασφάλεια. Το δημόσιο νοσοκομείο λίγο πιο αυστηρά τα πράγματα σε ότι αφορά τις εξετάσεις, είναι πολλές και εξετάζουν τα πάντα. Πληρώνεις όμως αρκετά. Είναι αρκετά χρονοβόρο στη δική μου περίπτωση ήταν ότι χειρότερο κράτησε εννέα μήνες. Σεπτέμβριο επισκέφτηκα το γιατρό Ιούνιο έγινε η πρώτη μου προσπάθεια αυτό οφείλεται γιατί πέσαμε και σε lockdown λόγω της πανδημίας. Ειδάλλως η διαδικασία θα κρατούσε 4-5 μήνες, εκτός από τις εξετάσεις ώπου χρειάζονται το χρόνο τους για να πραγματοποιηθούν είναι συνδυαστικά και τα ραντεβού: δεν κλείνονται άμεσα λόγω μη διαθεσιμότητας.
9 μήνες μιας πρωτόγνωρης κατάστασης εγώ προσωπικά δεν ήξερα που ήμουν και που πήγαινα τους εμπιστευόμουν.
Υπάρχει όμως μία προϊσταμένη πού το 99,9% ! όσων πηγαίνουν εκεί μέσα είναι δυσαρεστημένοι από τη συμπεριφορά της, εμένα προσωπικά με έκανε πολλές φορές να νιώσω ένα τίποτα. !!! Φώναζε, μιλούσε δυνατά και έχει το δικαίωμα να σε προσβάλλει. Δεν ξέρω ποια νομίζει ότι ήταν και δεν ξέρω με ποιους νόμιζε ότι μιλούσε. Ήταν ανυπόφορη, και απαράδεκτη η στάση της, η συμπεριφορά της και η αντιμετώπιση της σε όλες εμάς, που δε πήγαμε εκεί για να παίξουμε. Μια κακή συνεργασία και να μη μπορείς να μιλήσεις διότι ήταν ο μοναδικός διαμεσολαβητής με τον γιατρό. ΑΝ ΜΠΟΡΟΎΣΑ θα την έβγαζα στα κανάλια.! 8 μήνες μετά εύχομαι με κάποιο τρόπο να έχει αλλάξει θέση. Όλο το νοσοκομείο γνώριζε “τη περίπτωσή της”
Σε μία τόσο ευαίσθητη κατάσταση που βρισκόμαστε όλες, κάθε φορά που πήγαινα σκεφτόμουν όπου φτωχός και η μοίρα του. Ένιωθα τόσο απαίσια με την πολύωρη αναμονή. Έχουν χαθεί άπειρα μεροκάματα από τη δουλειά μου για να κάνω 10 λεπτά Έναν υπέρηχο περίμενα (χωρίς Καμία υπερβολή στο λόγο της τιμής μου) τέσσερις ώρες. 4 ώρες για Έναν υπέρηχο με διάρκεια 10 λεπτά, έμπαινα με βλέπανε και έφευγα. Δεν είχε η κάθε κοπέλα το δικό της ραντεβού ερχόμασταν όλες μετά τις 10:00 το πρωί. Το γιατί δεν το μάθαμε πότε Μάλλον έτσι βόλευε την προϊσταμένη.
Έμπαινες μέσα σου εξηγούσε την κατάσταση λες και ήσουνα χρόνια γνώστης αυτής. Κρατούσα σημειώσεις και πάλι ένιωθα μπερδεμένη. ΟΥΚ ολίγες φορές μπέρδευε αυτά που έλεγε στο τηλέφωνο τη μία και την άλλη φορά. Εγώ είμαι μία και θυμάμαι τι μου λέει κάθε φορά, εκείνη έχει να κάνει με πολλές γυναίκες προφανώς και κάπου τα μπέρδευε. Έφτασε σε σημείο να μου υποδείξει μία ένεση η οποία γίνεται πάντα στο τέλος της διαδικασίας. (αυτό τύχαινε να το γνωρίζω επειδή είχα γραφτεί σε κάποια φόρουμ στο Facebook) οπότε όταν μου έδωσε οδηγίες να την κάνω την ρώτησα είστε σίγουρη;; το κατάλαβε αμέσως και μου το ακύρωσε διόρθωσε την πρόταση της με τη σωστή ένεση.
Μαντέψτε και το καλύτερο. Εφόσον υπήρχε μία αποτυχημένη ωοληψία γύρισε και μου είπε ο γιατρός ότι εγώ, ότι εγώ ξέχασα να πάρω μία ένεση. Αυτό δεν συνέβη Γιατί συγκεκριμένα σημείωνα καθημερινά τις λήψεις και το χαρτί το είχα μαζί μου αλλά δεν του το έδειξα, επίσης ξέρουμε πόση ποσότητα, τεμάχια ενέσεων έχουμε. Άρα γιατρέ δεν έκανα εγώ λάθος ξέρω όμως δεν θα έβγαζε νόημα να ψάξουμε το λάθος.. Η προϊσταμένη ήταν αυτή που μου έδινε οδηγίες. (Ποιος θα λύσει το γρίφο τώρα;)
Είναι πολύ δύσκολο να τρύπας το σώμα σου με ορμόνες για να αποκτήσεις ένα παιδάκι. Είναι πολύ ιδιαίτερη περίπτωση και είναι δύσκολο να βρεις ανθρώπους να σε καταλάβουν, οπότε απλά δεν το μοιράζεσαι. Είναι που λείπει και η μητέρα μου.
Εχθές συνάντησα μία μητέρα που η κόρη της είχε κάνει τρίδυμα με εξωσωματική, έμενε μαζί τους και είχε νταντά για τα εγγονάκια της, μου είπε χαρακτηριστικά “δεν ήθελα να αφήσω την κόρη μου να ταλαιπωρηθεί” παρέλειψα το γεγονός πώς μου φάνηκε ακραίο μία νταντά και δύο γυναίκες στο σπίτι, μα λύγισα στα λόγια της. Με έκανε να σκεφτώ, πώς θα ήταν τα πράγματα και πώς θα ένιωθα αν δε σήκωνα μόνη μου όλο αυτό στο βάρος της εξωσωματικής, αν είχα τη μητέρα μου εδώ, για συμπαράσταση. Εκεί που μπορείς να ….
Να εκφραστείς ελεύθερα, εκεί που νιώθεις σαν το σπίτι σου. Ωραίοι οι φίλοι και ο σύντροφος, μα την ψυχούλα μας δεν μπορούν να την καταλάβουν όλοι και σε αυτή την περίπτωση το έχουμε ανάγκη Όλες μας.
Το κείμενο θα συνεχιστεί σε part B, μέρος 2ο.
Σας ευχαριστώ που ήσασταν εδώ μαζί μου.
Τσιουραλίδου Ολγα
