Από το προσωπικό μου blog.
Θα μπορούσατε να σκεφτείτε ότι ο τρόπος πού τρώτε μπορεί να σχετίζεται με την προσωπικότητα και την καθημερινότητά σας;Τι εννοώ..; ο τρόπος που τρώμε αργά ή γρήγορα ή ακόμα και η διαδικασία που χρησιμοποιούμε για να διαλέξουμε τις τροφές. Μοιάζει σαν καθρέφτης της καθημερινότητας με τον τρόπο που επιλέγουμε και παίρνουμε τις αποφάσεις μας;
Δεν θα αναφερθώ σε κάποιο επιστημονική έρευνα μιας και δεν έχω κάνει προσπάθεια να το αναζητήσω. Μπορώ να πω με βεβαιότητα σχεδόν όσους ανθρώπους γνωρίζω καλά σχετίζονται με τον τρόπο που τρώνε και θα το αναφέρω πιο αναλυτικά.
Αν αναρωτιέσαι στο τι μπορεί να αφορά αυτό το άρθρο σχετικά με εσένα είναι ίσως να σου δώσει μία διαφορετική οπτική γωνία και κάποιες πληροφιρίες είτε για τον εαυτό σου είτε για κάποιον κοντινό σου άνθρωπο. (Δεν μας αφορά το τι , αλλά ο τρόπος.)
Ας πάρουμε παράδειγμα αληθινό Α: Τι στοιχεία έχω – Ο Α, τρώει γρήγορα τόσο γρήγορα που όταν τον ρώτησα τι γεύση έχει αυτό που τρως; Πάγωσε, γούρλωσε τα μάτια του και έπειτα τα κατέβασε, επίσης στο τραπέζι του θέλει πολλές λεπτομέρειες και ποικιλία να υπάρχουν. Αν δε τα βρει τα επισημαίνει σε αυτόν που ήταν υπεύθυνος να το κάνει, με ασυτηρό τρόπο. Τι νόημα δίνω αλλά τα βλέπω και συνδυαστικά να συμβαίνουν. – Υπάρχει έντονο άγχος, προσθέτει στη ζωή του πολλά ενώ μπορεί και με τα λίγα, αν δεν είναι όπως τα περιμένει κατηγορεί τον εαυτό του κατά βάση, αν ευθύνεται άλλος που δε του βγήκε το πρόγραμμα, θα έλεγα αδίστακτα κατηγορει τον άλλον. (Αναφέρω τη λέξη ‘αδίστακτα’ καθώς θεωρώ παράλογο για μία κατάσταση που δε σου βγήκε να κατηγορείς κάποιον άλλον, ενώ οι λόγοι δύναται να είναι αρκετοί.)
Παράδειγμα Β. Ο β, στο θέμα του φαγητού η λέξη πού τον αντιπροσωπεύει είναι το ”χαλαρό”. Τι στοιχεία έχω: Μαγειρεύει σπάνια, μόνο όταν υπάρχει αρκετός ελεύθερος χρόνος. Τρώει σε ρυθμό ούτε γρήγορο -ούτε χαλαρό, αλλά τρέφεται κυρίως και με οτιδήποτε γρήγορο υπάρχει στη κατάψυξη. Δεν έχει πρόγραμμα και τρώει κυριολεκτικά όταν πεινάσει. Τι νόημα δίνω: Εδώ υπάρχει μια χαλαρότητα στη ζωή, το άτομο δέχεται τις καταστάσεις στη ζωή του όπως τού έρχονται (φαγητό, χ. πρόγραμμα.)
Παράδειγμα Δ. Με τον Δ. απορώ με την υπομονή του, προσωπικά όταν πεινάω θέλω εκείνη τη στιγμή να φάω! Αντιθέτως εκείνος τρώει αργά. Απολαμβάνει. Δε θα φάει πολύ ή περισσότερο από ότι συνήθως συμβαίνει με εκείνους που τρώνε με γρήγορους ρυθμούς.. είναι εκείνο το 20λεπτο που χρειάζεται να δώσει εντολή το στομάχι στον εγκέφαλο πως “έχει χορτάσει”. Συνήθως έχει φαγητό σε ταπεράκι, έχει και μια ζωή όμως τακτοποιημένη. Όλα αυτά δένουν αρμονικά μεταξύ τους.
Όπότε αν με ρωτάς , ναι για εμένα υπάρχει συσχέτιση ο τρόπος που τρώμε αρχικά, με τη συμπεροφορά μας μέσα στη καθημερινότητα ή και με στοιχεία του χαρακτήρα μας. Θα περιμένω και τα δικά σου σχόλια! Εσύ ποιον τρόπο χρησιμοποιείς;
