Η Αλίσια είναι μία κοπέλα μεγαλωμένη στη μεγαλούπολη. Χαμηλών τόνων με μία εσωτερική δύναμη μέσα της. Δεν ήταν εκείνη στην παρέα που θα την έβλεπες να τραβάει τα βλέμματα με το χιούμορ της ή με τα έντονα χαρακτηριστικά της. Ήταν όμως μια εμφανίσιμη κοπέλα και δεν της άρεσε να προκαλεί.
Οι σχέσεις της δεν ήταν από εκείνες που θα ζήλευες. Γεμάτες τρελό έρωτα, ταξίδια και τρελή αγάπη όπως βλέπουμε στις ταινίες. ήταν προσγειωμένη στις επιλογές της ίσως μερικές από αυτές να τις πλήρωσε και ακριβά.
Είναι εσωστρεφής χαρακτήρας δεν ανοιγόταν στους άλλους για το πώς αισθανόταν, από τις όμορφες στιγμές τις έως και τις άσχημες. Κάτι που στην εποχή μας είναι αρνητικό να είσαι εσωστρεφής, να μην ομολογήσεις τα θέλω σου.
Έπειτα από δυσκολίες που της έτυχαν, ξεκίνησε να παρατηρεί και να δουλεύει περισσότερο με τον εαυτό της εσωτερικά. Να δίνει εξηγήσεις για ότι τι συμβαίνει, ρεαλιστικά, διαισθητικά.
Όχι δεν το έπαιζε έξυπνη, ήξερε στους ανθρώπους να βρίσκει τούς λόγους που συμπεριφέρονται έτσι.. την αιτία των πράξεών τους. Τους δικαιολογούσε και αποχωρούσε.
Η ανεξαρτησία. Η Αλίσια δεν εξαρτιόταν από κανέναν. Δεν πέρασε κάποιο λαχείο από τη ζωή της και να κρεμαστεί από πάνω του, μετατρέποντας τον αξιοθαύμαστο εαυτό της σε μία ζητιάνα αγαπης ή χρημάτων. Αυτό που γνώριζε καλά ήταν πως εκ γενετής οι άνθρωποι είναι ανεξάρτητοι, το να επιβληθεί σε έναν άνθρωπο, να διεκδικήσει με πονηρό τρόπο και σκοπό για να εξυπηρετήσει τα θελήματα είτε του κοινωνικού κύκλου, είτε των εσωτερικών μας “πρέπει” ήξερε πως αυτό πως δεν θα οδηγούσε πουθενά. Κι αν έβγαινε αυτό κάπου δεν θα ήταν κερδισμένη.
Στην τελευταία της σχέση, γνώρισε κάποιον που δεν ήταν τόσο όμορφος για τα μάτια των άλλων. Τα χρήματα τα είχε μόνο για τον εαυτό του σύμφωνα με τους άλλους. Ήταν όμως ένα παιδί εργατικό με Αγνή ψυχή. Άστον αυτόν δεν κάνει για σένα έλεγε ο κόσμος.
Ο καθένας στη ζωή ζητάει διάφορα πράγματα άλλος να γεμίσει τα συναισθηματικά του κενά άλλος να δημιουργήσει περιουσία κλπ. Δεν έχει σημασία σε ποια κατηγορία μπορεί να ανήκουμε, σίγουρα όμως κάπου στα βάθη μας ο άλλος μας συμπληρώνει ένα κομμάτι που είναι πολύ σημαντικό για μας… Ή ήταν μέχρι τότε…
Όσο το γεγονός ότι το να μην εξαρτώμαι από τον άλλον μου δημιουργεί μία πραγματική ανεξαρτησία.
Σημαντικό είναι όχι μόνο να μην εξαρτάσαι από τον άλλον αλλά να μη στέκεται και εμπόδιο σε αυτά που θέλεις να κάνεις, σε αυτά που αγαπάς. Δεν είναι ανεξαρτησία ο εγκλωβισμός, η απαγόρευση.
Δεν είναι ανεξαρτησία να απαιτείς από τον άλλον να σου κάνει τα θελήματα θεωρώντας ότι σου ανήκει. Ακόμη και ο γάμος που ενώνει δύο ανθρώπους, αξίζει να θυμόμαστε και τους Εαυτούς μας πριν το γάμο, αυτά που κάναμε για τον εαυτό μας και να μην περιμένουμε από τον άλλον να μας “ανεβάσει”και να μας κάνει μοναδικούς.
(Be continued…)
